DÜŞMAN SEVİNDİRMEK KÖTÜ AMA KANITSAMAK DAHA KÖTÜ!

Yayım tarihi:  /   Son güncellenme  /   Yorum yapılmamış

Her şehit cenazesinde bir ananın “ Ağlamayacağım, düşmanları sevindirmeyeceğim” lafını yada bir devlet büyüğünün, “program iptal değil, düşmanlar sevinmesin” cümlesini duyarız… Hiç katılmadığım söylemler bunlar.
Ne demek düşmanı sevindirmeyeceğiz. Kimse kusura bakmasın ama bu alçaklar, “ şehidin babası ağlamıyor, ya da protokol programlarını değiştirmedi, eylem boşa gitti” demez. Bu soysuzlar eylemin amacına ulaşıp ulaşmadığına bakar. Kaç tane zayiat verdiklerine bakar.
Asıl böyle durumda biz işimizi gücümüzü bırakıp acıyı hissetmemiz lazım. Şehit anası ağlarken gözlerinin içinde ki nefreti, kini, hırsı görmesi lazım… Devletin bir şehitte de 10 şehitte de tüm seferberliğini bu işe verdiğini görmesi lazım. Görmesi ve korkması lazım… Çünkü şehit haberleri kanıksanmaya başlar. İşte o zaman asıl tehlike başlar. Toplumun terör olayları karşısındaki tepkisizliği, alışmış havasına girmesi teröristleri daha çok cesarete sevk eder.
Biz acımızı da göstereceğiz, nefretimizi de belli edeceğiz. İntikam yeminlerini duyuracağız, toplumun ne derece bu terör eylemlerine duyarlılık gösterdiğini göstereceğiz. Zaten bizler hep şikayet etmiyor muyuz, gazeteler şehit haberini küçük bir yerde verirken kıçı kırık mankenlerin oyuncuların ayrılıkla biten saçma sapan aşklarını manşetten veriyorlar diye!. Asıl biz bir şehit haberinde bile büyük tepki verip, toplumsal duyarlılık gösterip, gazetelerde en büyük manşetleri atacağız ki, bu kansızlar terörle mücadeleye ne kadar önem verdiğimizi görmeleri gibi, bir şehit de bile ne derece üzüldüğümüzü ve bu duruma alışmaya hiç niyetimiz olmadığını anlasınlar.
Biz şehit anasının yaşadığı acının aynısını içimizde hissedeceğiz ve bunu belli edeceğiz. Görecekler, şehit olan sadece bir kadının evladı değil, tüm Türkiye’nin evladı olduğunu. Hayatımızda hiç tanımadığımız bilmediğimiz bir Mehmetçiğin veya polisin şehit edildiğinde sanki bizim evladımız gibi, üzüldüğümüzü bilecekler- görecekler.
Kısacası bir terörist yaptığı hain eylemin amacına u +laştığını gördükten sonra, bizim ağlamamamızı görünce üzülmüyor. Ağlamayarak nefretimizi göstermeyerek onları üzüyor değiliz. Gözyaşımızı da görecekler, acımızı da bilecekler. Tepkimizi nasıl vereceğimizin korkusunu hissedecekler.
Toplumsal vurdumduymazlığa doğru yol almaya başlarsak bunun sonu kötü. Kanıksamak en kötüsü… Duyarsız, hissiz, tepkisiz bir toplum yaratmaya çalışanların ekmeğine yağ sürmeyelim. Bir ağaç için dünyayı ayağa kaldıran Gezi olaylarına verilen- hatta verdiğimiz tepkiyi bir Mehmetçiğin yani bir fidanın şehit edilmesinde de vermemiz gerekiyor. Bu işin ne solcusu var ne sağcısı var ne de muhafazakârı var. Teröre şehit verirken, bu geziciydi bu iktidarcıydı demiyoruz. Bizim canımız yanarsa can yakmasını bilmemiz lazım. Devletin güvenlik güçleri can yakanın canını yakacak, toplum ise canı acıyınca bunu karşı tarafa hissettirecek. Bu kadar…

Kategori:
Etiketler:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>